WSZYSTKIE POSTACI, ORGANIZACJE I WYDARZENIA
PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE
KARTA PACJENTA
O czym zwykle myślisz przed snem?
To zabrzmi nieco dziwnie.
ODCINEK 1
Uzna pani, że jestem szalona.
Mam nadzieję,
że świat się skończy.
Przechodzisz trudny okres?
Niezupełnie.
Życie to dla mnie przykry obowiązek.
To serio brzmi nienormalnie.
Pewnie dziwi panią, że młoda dziewczyna mówi coś takiego.
Każdy czasem miewa takie myśli.
Kiedy czujesz się tak najbardziej?
Zawsze się tak czuję.
Życie jest powtarzalne.
I przewidywalne.
Uczysz się, idziesz na dobre studia.
Potem musisz ciężko pracować, poznać fajnego faceta i wziąć ślub.
Cały ten wysiłek...
Każdy zna przepis na sukces.
„Przepis na sukces?”
- Jak on brzmi? - Wystarczy po prostu
pracować jak szaleniec.
Ale to męczące.
Czy coś cię cieszy? Co lubisz robić?
Powiedziałam szefowi
to samo, co pani.
Temu szefowi, o którym ciągle mówisz.
Co odpowiedział?
Jeśli aż tak cię to męczy,
to się zabij.
Wtedy zrozumiałam, że zachowuję się jak rozwydrzona nastolatka.
Twój szef chyba nie jest zbyt odpowiedzialny.
Co pomyślałaś, gdy powiedział, żebyś się zabiła?
Cóż...
Tak powinna wyglądać terapia.
Słucham?
Otwarta, szczera rozmowa przy drinku.
Już idziesz?
Mam pracę.
Ciężko pracujesz. Kiedyś cię odwiedzę.
Koniecznie. Dam pani coś za darmo.
KUPON ZNIŻKOWY
Pa.
Stolica Korei, Seul.
A w samym jej środku dystrykt Yongsan.
Ale najgorętszą dzielnicą
jest Itaewon.
Średni roczny czynsz to 200 milionów wonów.
Trzeci co do wysokości w Seulu.
Na tej małej ulicy
można zobaczyć cały świat.
To opowieść o nas,
ludziach z tej ulicy,
którzy żyją według własnych zasad.
15 LAT WCZEŚNIEJ
„Pewnego dnia na początku semestru...”
LICEUM JANGSEUNG
Trzymajcie jak trzeba!
Oberwiecie za każdą wylaną kroplę.
Zawsze uciekacie z godzin nauk pozalekcyjnych!
Słyszałem, że nie są obowiązkowe.
PARK SAEROYI
Nie żartuj sobie.
Nie przysługuje wam swoboda!
Musicie się poprawić.
Nasza klasa ma najgorszą średnią.
Co?
Nie możecie się przez nich skupić? Będą dla was przestrogą.
Wiecie, co ich czeka?
Będą żerować na rodzicach jak pijawki.
Zostaną bezużytecznymi gnojkami.
„Chłopak mówił, że czasem słyszy w głowie piszczenie”.
Boże!
Co to miało być?
Tak się przeciw mnie buntujesz?
- Ale wariat. - Przepraszam.
- Co on robi? - Co?
- Mam znów je napełnić? - Co?
Na co się gapicie?
Lepiej się zachowujcie.
Co za wariat.
„Każdego dnia dostawał karę,
ale nigdy nie przychodził na naukę pozalekcyjną.
Czasem zachowywał się jak szaleniec,
ale był dobrym uczniem.
Przez całe liceum nie miał przyjaciół.
Ale o dziwo nigdy nie wyglądał na samotnego”.
Co ty robisz? Idź.
„Z czasem zaczęło mnie do niego ciągnąć”.
Jestem głodna.
„W przyszłym tygodniu przenosi się do innej szkoły.
Smutno mi.
Powinnam mu powiedzieć, co czuję? Nie wiem, co robić”.
To uroczy list od dziewczyny, która zakochała się w koledze z klasy.
Nie jestem pewna, co powinna zrobić,
ale zwykle nasz wewnętrzny kompas mówi nam, czego naprawdę pragniemy.
W takiej sytuacji zastanówmy się,
czego pragnie nasze serce.
Zaraz mu to da.
Buja się w nim od trzech lat. Myślisz, że dziś miłość się spełni?
Zobaczymy!
Saeroyi.
Słyszałam, że zmieniasz szkołę.
Tak.
Twój egzamin do szkoły policyjnej jest jutro, prawda?
Powodzenia.
DLA SAEROYIEGO
Chodź.
Co to było? Tak po prostu sobie poszedł?
Czemu nie wziął bombonierki?
Nie lubi słodyczy.
LEE JIN-HUI, CHOI GA-YEONG
Wiedziałam o tym, ale on serio jest nienormalny.
Nie mógł jej po prostu wziąć? Przecież i tak się przenosi.
On zawsze robi to, co chce.
Dlatego
tak mi się spodobał.
PAJIN
STACJA W PAJIN
Hej.
Zaczekaj.
Pomóż człowiekowi.
Boże!
Nic panu nie jest?
Pomogę panu.
Przepraszam.
Hej!
Zaczekaj!
Jak mogłaś go popchnąć i uciec, wariatko?
Złapał mnie, więc się uwolniłam.
Wróć go przeprosić.
Coś mu się mogło stać.
OH SOO-AH
Szczycisz się dobrym uczynkiem?
Co?
Czujesz się, jakbyś był dobrym człowiekiem?
Wkurzasz mnie.
- Siedemnaście. - Jeden.
TEST SPRAWNOŚCIOWY SZKOŁY POLICYJNEJ
Co?
To on zdobył maksymalny wynik w teście siły?
Ale z bieganiem u niego słabo.
Widzę. Chyba jest kontuzjowany.
Wiesz o tym?
Wiesz?
O czym?
Jeśli dostaniesz z czegoś tylko jeden punkt, nie przejdziesz.
Masz coś z nogą.
Chyba żaden z nas nie przejdzie, więc po co się wysilasz?
Dam sobie radę.
Zaczekaj! Rety.
Spójrz na niego.
Zawzięty jest.
Panie Park, gratuluję awansu do siedziby głównej.
Rety, pani Kang.
- Kopę lat. - Znowu pan to robi.
Aż mi się zrobiło przykro. Traktuje mnie pan jak kiedyś.
Może. Miło panią widzieć.
Transfer do Pajin się udał?
Przeprowadzę się dopiero w weekend.
Co z Saeroyim?
Przenosi się do liceum Gwangjin.
Gwangjin? Geun-won też tam chodzi.
- Syn prezesa? - Tak.
- W której klasie jest Saeroyi? - W trzeciej.
- Czyli są w tym samym wieku. - Naprawdę?
Ten mały chłopiec zaraz kończy liceum?
Dziś zdaje egzamin do Szkoły Policyjnej.
Nawet ja się stresuję.
Kojarzy pan dom dziecka, który sponsoruje firma?
Gaenari? Co z nim?
Ja się nim zajmuję.
Postanowiliśmy wycofać się ze sponsoringu.
Jak to?
Jangga jako jedyna firma funduje posiłki.
Kto wykarmi dzieci?
Pamięta pan dokument o emerytach, który niedawno leciał?
Teraz na topie są domy opieki.
Liczy się tylko zainteresowanie mediów?
W biznesie najważniejsi są ludzie.
Kto podjął taką durną decyzję?
Prezes.
Wiadomo, jaki był jego tok myślenia.
Mam mu się sprzeciwić, skoro to panu tak przeszkadza?
Nie ma sensu.
A my nie mamy wyboru.
Lepiej mu nie podpadać.
Jak pani mówiła, to w końcu biznes.
WYNIKI TESTU PARK SAEROYI
BRZUSZKI, POMPKI, BIEG NA 1000 M, SKOK Z MIEJSCA
Boli cię noga?
Zdałem test. Nic mi nie jest.
Nie szkoda ci opuszczać przyjaciół?
Nie mam przyjaciół.
Słyszałem, że syn prezesa uczy się w twojej nowej szkole.
Jest w twoim wieku.
Mam nadzieję, że trafisz do jego klasy.
Jak on się nazywa?
Jang Geun-won.
- Mamy się kumplować? - Jeśli się polubicie.
To syn prezesa. Pewnie muszę go polubić.
Jakbyś ty się przejmował takimi rzeczami.
Spróbuj poznać jakichś znajomych.
Zasmucił mnie zapis w twoich papierach ze szkoły.
Że jestem aspołeczny?
Tak.
Nawet ja widzę, że nie dogadujesz się z ludźmi.
Nie bądź taki uparty.
To ci tylko utrudni życie.
Powtarzasz, że motto naszej rodziny to „nie zdradzaj swoich zasad”.
To co mam zrobić?
Nie wiem.
Dokąd jedziemy?
DOM DZIECKA PAJIN GAENARI
Dam wam coś dobrego.
- Proszę. - Dziękuję.
- Podziel się tym. - Dziękuję.
Dziwny jesteś.
Czemu tak nagle mnie tu przywiozłeś?
A dlaczego nie?
Mówiłeś, że musimy dokończyć pakowanie.
Daj spokój.
Jeszcze zdążymy się spakować.
Idź to rozwiesić.
- Dobra. - Panie Park!
Panie Park.
Cześć, Soo-ah. Z każdym dniem piękniejesz.
Co?
To pana syn?
Tak.
To mój syn. Przywitaj się.
Idę rozwiesić pranie.
To jest... Co z nim?
Przepraszam.
Rozmawiałam z dyrektorką.
To nie pana wina.
Musi pan słuchać szefa.
Zamieszkam niedaleko,
będę was odwiedzał i gotował.
Naprawdę?
Nie martwiłam się utratą sponsora, tylko tym, że nie będzie pan nam gotował.
Dziękuję.
Nie musisz mi dziękować.
Cieszę się, że wyrosłaś na dobrą dziewczynę.
Pana syn w ogóle pana nie przypomina.
Wydaje się oschły i wstydliwy.
Nie o to mi chodziło. Jest całkiem przystojny.
Naprawdę? To po mnie.
Cześć.
Przenosisz się do liceum Gwangjin?
Ja też tam chodzę.
Do której klasy?
Próbuję się z tobą zakolegować. Pomóż mi.
Po co chcesz się kolegować?
Jesteś synem pana Parka.
- Przyjaźnisz się z moim tatą? - Tak.
Już jakieś pięć lat.
Pracuje dla Janggi,
a ta firma sponsoruje nasz dom dziecka. On tym zarządza.
Czemu to jest takie mokre?
Faktycznie jesteś aspołeczny?
Czy to przez tamtą sytuację?
Wkurzyłeś mnie.
Wkurza cię pomaganie potrzebującym?
To się różni od tego, jak pomaga ci mój tata?
Dobra, cofam swoje słowa.
Nie chcę się z tobą kolegować.
Zostawiłaś to.
Lubisz dobre uczynki.
Sam to rozwieś.
Co za...
Dbaj o siebie.
- Pan też. - Pewnie.
Hej!
Wyjdź i się pożegnaj.
Wybacz, nie jest zbyt towarzyski.
Zauważyłam.
Może go pan rozpieścił.
Do widzenia. Bezpiecznej drogi.
W razie czego dzwoń. Na razie.
Podano do stołu.
Wygląda smakowicie.
Dzięki.
Smacznego.
To twój pierwszy dzień w nowej szkole.
Martwi mnie, że jeszcze nie kupiłeś nowego mundurka.
Mam go odebrać przed pracą?
Nie, też masz pierwszy dzień.
Dziś pójdę w tym.
- Skoro ci to nie przeszkadza. - Nie.
Każde twoje kolejne danie jest lepsze od poprzedniego. Pychota.
Pewnie mam to po tobie.
Za mało przypraw. Nie da się tego jeść.
Miało być mało.
Nie ma smaku.
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
- Geun-won. - Wsiadaj, podwiozę cię.
Zaraz mam autobus.
Po co ci autobus? Tu ci będzie wygodniej.
Nie będzie.
Wskakuj.
LICEUM GWANGJIN
Proszę o ciszę.
Słuchajcie.
Mamy nowego ucznia.
To ostatnia klasa, więc nie zdążycie się zaprzyjaźnić.
Ale nie bądźcie niemili.
Macie się dogadywać aż do końca szkoły.
- Dobrze. - Dobrze.
Przedstaw się.
Dobrze.
Cześć, nazywam się Park Saeroyi. Miło mi was poznać.
- Rety. - Serio?
Powiedz, kim chcesz być w przyszłości i co lubisz robić.
Dobrze.
Chcę zostać
policjantem.
Lubię słuchać muzyki
i biegać.
No dobrze. Powitajcie go oklaskami.
Możesz usiąść...
Tam jest wolne.
Usiądź tam.
Idę do pokoju nauczycielskiego, pouczcie się. I nie gadać mi tu.
- Dobrze. - Dobrze.
Serio, frajerze?
Porąbało cię?
- Rany. - Przepraszam.
Nie wiesz, że nie lubię zwykłego mleka?
Co?
W bufecie nie było truskawkowego. Przepraszam.
Pokaż mi się, cieniasie.
No i?
Jeśli w bufecie nie było truskawkowego,
trzeba było iść do supermarketu i tam mi je kupić.
Patrz.
Spójrz na mnie.
Wyglądasz zarąbiście. Strzelę ci fotę.
- Daruj sobie. - Prosto.
Co chcesz zrobić?
- Czuję się niezręcznie. - Uśmiech.
Trzeba wiedzieć, kiedy się nie mieszać.
Nie wiesz, kto to jest? To Jang Geun-won.
Syn szefa twojego taty.
Obróć się w lewo.
Nie wiesz, gdzie jest lewo, a gdzie prawo?
Raz, dwa, trzy.
- No i co? - Uśmiech.
Jak to co?
To syn prezesa, odziedziczy po ojcu firmę.
Jeśli mu podpadniesz, zaszkodzisz tacie.
Jeszcze jedno zdjęcie.
To ma być powód?
Co?
- Uśmiechnij się wreszcie. - Czekaj.
Otwórz oczy, frajerze.
Dość tego.
Może i jesteś bogaty,
ale nie możesz być dupkiem.
Dupkiem?
Idiota.
Boże.
Bohater się znalazł.
No nie?
Słuchaj.
No?
Co?
Masz sporo siły. Pewnie umiesz się bić.
- Co? - Przestań.
Chcesz poznać szkolną zasadę?
- Co się dzieje? - Boże.
Wrócił nasz wychowawca.
Co tam, frajerze?
Dokończymy później.
LEE HO-JIN
Nie widzi pan tego?
Co? No...
Dość tego zamieszania. Zaczynamy lekcję.
Dobrze, proszę pana.
Słuchaj nauczyciela.
Kapujesz?
Szkolna zasada.
Jang Geun-won
tutaj rządzi.
Jesteś nienormalny.
Geun-won!
Geun-won.
Większość gulaszy firmy Jangga została przyprawiona
tym oto specjalnym sosem. Proszę spróbować.
I jak?
Odpowiednio ostry i intensywny, prawda?
- Pyszny. - Bardzo dobry.
Ten sos odegrał ważną rolę w rozwoju naszej firmy.
Prezes osobiście opracował recepturę.
- Prezes? - Imponujące, prawda?
Ma ładny kolor.
Rety, dawno pana nie widziałem, panie Kim.
Mogę pana na chwilę prosić?
Co?
Do diabła, pierwszego dnia w szkole wyprawiasz takie rzeczy?
Jak mogłeś uderzyć kolegę
na oczach nauczyciela?
Jesteś gangsterem?
Geun-won, wszystko w porządku?
A wyglądam w porządku?
- Złamał mi nos. - Bardzo mi przykro.
Nie powinienem przyjmować go do szkoły.
- Panie prezesie. - Tato.
Przepraszam.
Wstawaj, gówniarzu.
Panie Park.
Słyszałem, że to pański syn.
Tak. Bardzo przepraszam.
Co?
To pana syn?
Walnął mnie syn podwładnego mojego ojca?
Zachowuj się przy dorosłych.
Ja...
Przepraszam.
Przepraszam. Mój syn był nieuprzejmy.
Nic się nie stało.
Masz na imię Saeroyi?
- Dyrektorze. - Słucham.
Co pan z nim zrobi?
Zgodnie z regulaminem zostanie wydalony ze szkoły.
Policja pomoże wam wypracować porozumienie.
Nie ma potrzeby angażować w to policji.
Pan Park i ja
znamy się od dawna, więc szybko omówimy tę sprawę.
Ale
szkolne zasady to co innego.
Co pan na to?
Słucham?
Będzie mógł zostać w szkole,
jeśli wybaczymy mu ten wybryk?
Oczywiście. Jeśli pan mu wybaczy,
dostanie od nas karę, żeby to się nigdy nie powtórzyło.
Dobrze.
Nie róbmy z tego afery.
Bardzo panu dziękuję.
Wystarczy. Jest pan ważnym członkiem firmy.
Dziękuję.
Dopilnuję, żeby to się nie powtórzyło.
Ale...
Saeroyi.
Trzeba umieć przepraszać za swoje błędy.
Uklęknij przed moim synem i przeproś za to, co zrobiłeś.
Wtedy będzie po sprawie.
Panie prezesie, to...
Panie Park.
Mój najstarszy syn został pobity.
To dla mnie bardzo niekomfortowa sytuacja.
Oferuję rozwiązanie, które mnie usatysfakcjonuje.
Musimy się z tym uporać.
Co ty na to,
Saeroyi?
Jeśli zrobiło się coś złego,
trzeba ponieść karę.
Tak uczył mnie tata.
Zgadza się.
Jest pan dobrym ojcem. Dobrze pan go wychował.
Ale tata
nauczył mnie też,
że trzeba trzymać się swoich przekonań.
Zobaczyłem, że ktoś dręczy innego ucznia.
Nauczyciel nie zwracał na to uwagi.
Nikogo nie dręczyłem, świnio.
Źle się z tym czułem i chciałem go powstrzymać.
Nie posłuchał mnie, więc go uderzyłem.
Nie powinien dręczyć kolegi z klasy na oczach nauczyciela.
Zrobiłem źle i zasłużyłem na karę.
Saeroyi...
Ale...
nie przeproszę Geun-wona.
Bo nie ma
za co go przepraszać.
Czyli nie uklękniesz,
- choćbyś miał wylecieć? - Robię to, co uważam za słuszne.
Tego nauczył mnie tata.
I zamierzam dalej tak żyć.
Szkoda.
Nie pozostawiasz mi wyboru.
Panie Park, co pan myśli?
Czemu pan milczy?
Wciąż jest dzieckiem i nie rozumie, jak działa świat.
Trudno mi uwierzyć, że jest moim synem.
Zaimponował mi.
Postępuje zgodnie ze swoimi przekonaniami
i bierze za to odpowiedzialność.
Dlatego...
Dlatego też
nie mam nic do dodania.
Popełnia pan błąd.
Jak chce pan dalej pracować w firmie
w takich okolicznościach?
Proszę, nie. To ja...
Odchodzę.
Tato.
Dobrze.
Niech tak będzie.
Dziękuję panu
za wszystko.
Smacznego.
Przemoc
nigdy nie jest uzasadniona.
Postąpiłeś źle
i poniosłeś karę.
A co z tobą, tato?
Nie zrobiłeś nic złego. Czemu odszedłeś?
Ty masz swoje przekonania,
a ja jako twój ojciec mam własne.
Napijesz się?
Jestem uczniem, nie mogę.
Nie jesteś już uczniem.
Polej mi.
Chwyć butelkę prawą ręką tak, żeby zasłonić etykietę.
Przytrzymaj rękę lewą dłonią.
Dobrze.
Nie nalewaj do pełna. Trochę ponad połowę kieliszka.
Dobrze.
W porządku. Napijmy się.
Gdy będziesz pił, obróć głowę lekko w bok.
Dobrze.
Jak smakuje?
Słodkie.
O rety.
To znaczy, że miałeś dziś udany dzień.
Wiem, że nie jestem już uczniem,
ale jestem niepełnoletni. Powinniśmy to robić?
Ojciec ma obowiązek nauczyć syna pić.
Ja też czuję słodycz.
Naprawdę mi przykro.
Z czasem to będzie tylko wspomnienie.
Zdasz inny egzamin
i tak zaliczysz szkołę.
A ja mam oszczędności,
starczą, żeby otworzyć restaurację.
Ale nie to jest najważniejsze.
Zawsze cię uczyłem, żebyś trzymał się swoich przekonań.
Ale ja tego nie robiłem.
Chciałem, żebyś był
dumny i pewny siebie. Nie to, co ja.
A dziś zobaczyłem,
że już taki jesteś.
Nawet nie wiesz, jaki jestem dumny.
Chcę, żebyś dalej tak żył, synu.
- Patrzcie! - Co?
Geun-won ledwo zdał prawko i już ma furę.
I przyjechał nią do szkoły.
Nauczyciel na pewno go nie ochrzani.
EGZAMIN WSTĘPNY NA UNIWERSYTET GWANGJIN NA ROK AKADEMICKI 2006
Egzamin na Uniwersytet Gwangjin jest w przyszłym tygodniu.
Uczyłaś się?
Dość sporo.
OGŁOSZENIE
Nie idziesz?
Już idę.
PARK SAEROYI, KLASA 3-1, WYDALONY
Piękne, nie?
Fakt, ładne.
Masz dobry gust. To limitowana seria.
Mam też zarąbistą rejestrację, 7777.
Trudno załatwić coś takiego, ale dealer mi pomógł.
- Super. - Idziesz do domu?
Wskakuj, podwiozę cię.
Może następnym razem.
Czemu mnie tak zbywasz?
Coś ci nie pasuje?
Tak myślisz?
No tak.
Słyszałem, że firma taty przestała sponsorować dom dziecka.
Nie przejmuj się tym.
Poproszę tatę, żeby zmienił zdanie.
Nie o to chodzi.
Dzieci nie umrą przez to z głodu.
Razem 3000 wonów. Ma pan kartę rabatową albo punktową?
Nie.
Dziękuję. Do widzenia.
Pan Park.
Jakie ma pan plany?
Co? W jakim sensie?
Słyszałam, że pana zwolnili.
Nie. Sam się zwolniłem.
Co za różnica?
Przestań się o mnie martwić
i skup się na egzaminach wstępnych.
To pan opłacił moje czesne?
- Co? - Dyrektorka domu dziecka powiedziała,
że opłacił pan moje czesne.
Znowu mnie męczysz.
Daj człowiekowi zjeść.
To już wiem, po kim on jest taki wścibski.
Co? O kim mówisz?
A jak pan myśli? O pana synu.
Jest taki sam jak pan.
Czemu jesteś dziś taka nie w sosie?
Stało się coś?
Tak, wyleciał pan z pracy.
Obaj jesteście nienormalni.
Nie chcę żyć tak jak wy dwaj.
Nazywa się pan kucharzem,
a je pan zupkę chińską.
Mam nadzieję, że twoje życie będzie lepsze.
Nawet jeszcze nie podeszłam do egzaminu.
A jeśli się nie dostanę?
Bystra z ciebie dziewczyna.
Jeśli nie w tym roku, to w następnym.
Mówi facet, który stracił pracę.
Za co będziecie żyć?
Nawet nie wiesz, jaki jestem dumny.
Mała dzikuska wyrosła na wspaniałą młodą kobietę.
Powinnaś iść na studia.
Odniesiesz sukces
i odwdzięczysz mi się z nawiązką.
W takim razie...
uznajmy, że to jest pożyczka.
Osiągnę coś w życiu i oddam panu trzy razy tyle.
Umowa stoi.
Masz jakieś niechciane kimbap?
Takie po terminie ważności?
Może być takie ważne do wczoraj?
Słyszałam o panie Parku.
Był pani mentorem, prawda?
Wiem, że dobrze się znaliście.
Tak, przyjaźnił się z moim zmarłym ojcem.
Z tego, co wiem, pan też darzył go sympatią.
W biznesie nie ma na to miejsca.
Dobrze pan wie, że pan Park jest inteligentny i kompetentny.
Odegrał dużą rolę przy...
Sprzeciwił mi się.
Był wobec mnie lojalny jak pies.
A wie pani, co się dzieje ze starym, bezużytecznym psem,
który nie słucha właściciela?
Panie prezesie.
Mówiąc szczerze,
jestem bardzo apodyktyczny.
Wie pani dlaczego?
Wraz z pani ojcem otworzyłem małą knajpkę
i dzięki harówce potem założyłem firmę Jangga.
Wszystkie decyzje, które dotąd podejmowałem,
były słuszne.
Traktuję panią jak własną córkę.
Ale proszę mnie nie prowokować.
Chwileczkę.
- Gdzie mój portfel? - Nie szkodzi, siadaj.
Moja legitymacja.
Hej.
Ty.
Myślałem, że masz dziś
rozmowę wstępną.
Dokąd biegniesz?
Wiesz dokąd.
Czemu nie pojedziesz autobusem?
Zapomniałam legitymacji.
Ale jestem głupia.
Co teraz?
Przestań mnie wypytywać.
Mówiłam ci, że nawaliłam.
Ale dlaczego biegniesz, zamiast jechać autobusem?
Spóźniłabym się, gdybym czekała na następny.
Dam radę. Muszę być na uniwersytecie za 20 minut.
Dwadzieścia minut?
To co najmniej trzy kilometry stąd.
Pilnuj swojego nosa.
Czekaj.
W tym tempie nie zdążysz.
Nie wtrącaj się.
Spróbuj za mną nadążyć.
Dasz radę?
Tak.
Trzymaj się. Już prawie jesteśmy.
Czemu mi pomagasz?
Myślałam, że mnie nienawidzisz.
Nie bądź śmieszna.
I oddychaj. Powoli.
Biegniemy.
Mówiłam, że dam sobie radę.
Tak, wiem.
Już prawie jesteśmy.
Soo-ah.
Powodzenia na rozmowie.
Nie martw się.
Dam sobie radę.
LISTA KANDYDATÓW
Zapraszam do środka numery od 21 do 25.
Soo-ah.
Powodzenia na rozmowie.
UNIWERSYTET GWANGJIN
Co tu robisz?
Czekałeś na mnie?
Cóż...
Jak poszła rozmowa? Dobrze?
Tak, dzięki tobie.
Po co czekałeś?
Nadal chcesz
kolegować się ze mną przez tatę?
Bo ja tak.
Możemy się przyjaźnić?
Możemy.
Czemu chcesz się ze mną przyjaźnić?
Przecież mnie nie lubisz.
Bez powodu.
Myślałem, że jesteś dziewczyną bez serca.
Ale chyba już wiem, czemu tak się zachowywałaś.
Niby dlaczego?
Bo jesteś pokręcona.
Na pewno chcesz się przyjaźnić?
Nie lubisz, jak ci ktoś pomaga, co?
Ani ludzi, którzy proszą o pomoc.
„Nie jest u mnie tak źle.
Inni mają gorzej.
Powinnam być wdzięczna za to, co mam”.
Nie wiesz, czym jest współczucie?
To paskudne uczucie, gdy patrzysz na kogoś z góry
i cię to cieszy.
A co z moim tatą?
Jego współczucie też było paskudne?
On jest inny.
Pod jakim względem?
Nie musisz wiedzieć.
Lepiej pogadajmy o tym, jak walnąłeś Jang Geun-wona.
Żałujesz tego?
Co?
Gdy Geun-won robił coś złego,
nikt nie mógł się mu postawić.
Nawet nauczyciele.
A ty pierwszego dnia narobiłeś niezłego zamieszania.
To było fajne.
Ale przez to wyleciałeś ze szkoły.
Nie mogę żyć tak jak ty i twój tata.
Nie chcę.
Po co o tym mówisz?
Bez powodu.
Tak sobie gadam.
Robi się zimno. Chodźmy już.
Zaczekaj.
Co ja chciałem... Masz komórkę?
A co?
Mówiłem, że chcę się z tobą przyjaźnić.
Podaj mi swój telefon. Dam ci mój numer.
Daję ci numer, bo jesteśmy przyjaciółmi.
Tylko się we mnie nie zabujaj.
Co?
Proszę, to mój numer.
Dobra.
Czemu nie mogę się zabujać?
Uparciuch taki jak ty sprawiałby dziewczynie same kłopoty.
Jasne?
Nie zakochuj się we mnie.
Czemu nic nie mówisz?
Nigdy nie wiadomo...
co przyniesie przyszłość.
Daj mi to. Nie chcę.
Nie zabierzesz mi tego.
Pójdę już. Zadzwonię do ciebie.
- Saeroyi. - No tak.
Ty...
Ty też jesteś fajna.
I bardzo ładna.
Spadam, na razie.
Usuń mój numer!
Masz dobry humor.
Co? Pewnie, że mam.
Zawsze marzyłem o własnej firmie.
Z niecierpliwości aż mi wali serce.
Jak nazwiesz tę knajpkę?
Cóż...
Może „Restauracja Saeroyi”?
Nie, brzmi głupio.
Do otwarcia jeszcze trochę czasu.
Wymyśl jakąś porządną nazwę.
Wyleciałem ze szkoły.
Tata stracił pracę.
Ale to nic takiego.
Codzienność się nie zmieniła.
- Udało się. - Tak.
- Udało mi się. - Tak.
Przeżywam wiele różnych emocji
i żyję z dnia na dzień.
Chodź no tu.
No dalej.
Napijmy się.
Wciąż jestem młody...
Napijcie się wody.
...ale chyba tak wygląda życie.
Do dna!
Czasem miewam głupie myśli,
które tata by wyśmiał.
Jak woda?
Pyszna.
Kupiłem wszystko, co potrzebne.
Tak, mięso też.
Ma niesamowity kolor.
Zaraz będę.
Dobrze, synu.
Póki żyjemy,
nie ma rzeczy niemożliwych.
Dopóki żyjemy.
Muszę przeżyć.
Mój syn...
Tamtej nocy
tata nie wrócił.
Przepraszam.
O czym myślisz?
Usunęli cię ze szkoły
pierwszego dnia.
Nie muszę kupować mundurka.
Mundurka.
Jeszcze zaraz zemdlejesz.
Wmuś w siebie jakieś jedzenie.
To dziwne,
ale pamiętam tylko to, co dostawałem.
Brałem to za pewnik.
Dlaczego?
Musiałem być szalony.
Panie Park Saeroyi.
Przepraszam, że przeszkadzam w takim momencie.
Detektyw Oh Byung-heon, zajmuję się sprawą pana ojca.
Podejrzany
zgłosił się dziś na posterunek.
Powinien pan poznać okoliczności tej sprawy.
To zdjęcia z miejsca wypadku.
Podejrzany chce zawrzeć ugodę.
Ugodę?
W takiej sprawie...
Czyli
ten człowiek
chce ustalić, ile było warte
życie mojego taty?
Ten facet
chce mi za to zapłacić?
Przykro mi z powodu pana ojca, ale...
Saeroyi, dobrze się czujesz?
Od dwóch dni nie je ani nie śpi.
Możecie przyjść do niego później?
Naprawdę mi przykro.
Proszę odpocząć i do nas zadzwonić.
Chodźmy.
Musisz odpocząć.
Inaczej całkiem opadniesz z sił.
Przepraszam.
Co...
To...
Co on tu robi?
Ten samochód.
- Co z nim? - Co on tu robi?
Masz dobry gust. To limitowana seria.
Mam też zarąbistą rejestrację, 7777.
Trudno załatwić coś takiego.
To samochód Geun-wona.
Jesteś pewna?
To na pewno auto Geun-wona?
Tak.
Mówił, że to limitowana seria.
I rozpoznaję jego rejestrację.
Saeroyi.
Przepraszam. Daj mi chwilę.
Saeroyi.
Saeroyi!
Zaczekaj.
Co chcesz zrobić?
Uspokójmy się i zadzwońmy na policję.
Co on tu robi?
To Saeroyi.
- Co jest? - Po co tu przyszedł?
Rodzina.
Tata.
Zanim zdałem sobie sprawę, ile dla mnie robił,
straciłem go.
SZPITAL GWANGJIN
Człowieka, który był dla mnie wszystkim.
Pękło mi serce, bo dla niego byłem najważniejszy.
Dlatego tak się starałem.
Tato,
to dla ciebie żyłem.
Saeroyi.
Trzeba umieć przepraszać za swoje błędy.
Tak słyszałem.
Ale on odebrał mi wszystko.
Co robisz?
Jak ty...
Skoro się boisz, jestem pewien na 100%.
Zaczekaj.
To byłeś ty.
Czekaj.
Pogadajmy. Uspokój się.
Czemu nie wezwałeś karetki?
Nie.
To nie tak. Obgadajmy to. Daj spokój.
Dlaczego ktoś inny ma ponieść karę?
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Czekaj. Posłuchaj mnie.
Ty świnio.
Czemu zabiłeś mojego tatę?
Dlaczego?
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Przestań. Przepraszam.
Za późno.
Ten, kogo powinieneś przepraszać,
nie żyje.
Czekaj. Proszę, nie rób tego.
Zabiłeś go.
Musisz
go przeprosić.
Musisz umrzeć!
Zdychaj!
No dalej, zdychaj!
Zdychaj, dupku!
Cholera.
Sukinsyn.
Zdychaj, dupku!
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA DLA SON HYUN-JOO
Napisy: Małgorzata Fularczyk